දයානන්ද ගුණවර්ධන “බක්මහ දීගේ” චිත්රපටය තුළින් ගැමි ප්රභූ පන්තියේ සහ සමස්ත ගැමි සමාජයේම අනාචාරය සහ කාමාශක්ත බව නිර්භීතව නිරාවරණය කළා. එවකට සමාජයේ පැවති සංස්කෘතික හර පද්ධතිය තුළ ජුගුප්සාජනකයැයි චෝදනා එල්ල විය හැකි අඳුරු පැතිකඩ පෙන්වීම එදා යුගයේ හැටියට පහසු කටයුත්තක් නොවේ. එහෙත්, බක්මහ දීගේ තිරගත වී වසර අටකට පසුව, “ශිෂ්ට සමාජයේ යහපත වෙනුවෙන්” යන පදනම මත ඔහුම තවත් සිනමාකරුවෙකුගේ ප්රකාශනයේ නිදහස අහුරන්නට උත්සාහ කරනවා. පෙම්බර මධු චිත්රපටය තිරගත කිරීමට ප්රබල විරෝධයක් දක්වා රැඟුම් පාලක මණ්ඩලයේ සාමාජිකත්වයෙන් ඉල්ලා අස්වෙනවා. මේ පරස්පර හැසිරීමට හේතුව කුමක් විය හැකිද?
“බක්මහ දීගේ” චිත්රපටය ගැන මීට පෙරත් කතාබහට ලක්ව තිබෙනවා. එහි එන “ආදර හැඟුම්,” “මලකින් මලකට,” “බක්මහටයි ගොඩ වැස්ස වහින්නේ” වැනි ගීත රසිකයන් අතර ඉතා ජනප්රියයි. එහි හමුවන “දියට නැමුණු මල්” තවත් අතිවිශිෂ්ට, එහෙත් වැඩිපුර කතාබහට ලක් නොවූ ගීතය කි. එම ගීතය තෝරා ගැනීමට විශේෂ හේතුවක් ද තිබේ. එම හේතුව සටහන අවසානයේ බලාපොරොත්තු වන්න.
ගීතයේ අරුත විග්රහ කිරීමට පෙර, “බක්මහ දීගේ” චිත්රපටයේ කතාව කෙටියෙන් දැන ගැනීම වැදගත් වෙයි.
Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais ගේ “The Marriage of Figaro” නම් ප්රංශ නාට්යයේ අනුවර්තනයක් ලෙස දයානන්ද ගුණවර්ධන “බක්මහ අකුණු” වේදිකා නාට්යය නිර්මාණය කළා. පසුව, ඔහු විසින් ම එම වේදිකා නාට්යයේ කතාව සහ දෙබස් යොදා ගනිමින්, තිර පිටපත සකස් කර “බක්මහ දීගේ” නමින් සංගීතමය චිත්රපටයක් නිර්මාණය කරනවා. මෙහි තිර පිටපතෙහි විශේෂත්වය වන්නේ සාමාන්ය චිත්රපටයක් මෙන් නොව, රංග වින්යාසය තුළ ඔපෙරාත්මක ලක්ෂණ සහිත නාටකීය බව රැක ගනිමින් සිනමාවට ද ගැළපෙන ලෙස එය සකස් කර තිබීමයි. අරුණ ගුණරත්න වැනි සිනමා විචාරකයන් පවසන්නේ, සිනමාවට විකට ජවනිකා වෙනුවට ප්රහසනය හඳුන්වා දුන්නේත් මෙම චිත්රපටය බවයි. එතෙක් චිත්රපටවල තිබුණේ ෆ්රෙඩී සිල්වා, දොන් සිරිසේන වැනි ශිල්පීන්ගේ විකට ජවනිකා මිස ප්රහසනයක් නොවෙයි.
මෙම චිත්රපටයේ මංගල දර්ශනය 1969 දෙසැම්බර් 31 වැනි දින පැවැත්වුණු අතර, මහජන ප්රදර්ශනය ආරම්භ වූයේ 1970 අප්රේල් මාසයේදීයි. මෙය දයානන්ද ගුණවර්ධන නිර්මාණය කළ එකම චිත්රපටය ද වෙනවා.
“බක්මහ දීගේ”, එහි විශිෂ්ට රංගනයන්, අද්විතීය සංගීතය සහ ගැඹුරු සමාජ විවරණය නිසාම සිංහල සිනමාවේ සන්ධිස්ථානයක් ලෙස සැලකිය හැකි චිත්රපටයකි.
කතා සාරාංශය
—————
වලව්වේ මුදලිතුමා හා ඔහුගේ බිරිඳ ළමාතැනී, වලව්වේ සේවිකා පබුලිනා ,සේවක ජාසොන්, ගැටවර ප්රේමදාස , සහ ලියන මහත්තයා මෙහි එන ප්රධාන චරිත වේ. මුදලිතුමා පබුලිනා වෙත කාමාශක්ත ව ඇය සිය වසඟයට ගැනීමට මාන බලනවා.
කථාවට අනුව සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුළ වර නැඟෙන හර පද්ධතියට අවංකවම අනුගත වී ඇති බව පෙන්නුම් කරන්නේ වලව්වේ මෙහෙකාරිය පබුලිනා සහ ඇය පිළිබඳ විවාහාපේක්ෂාවෙන් සිටින ජාසොන් පමණි. සාමාන්ය ගැමියකුගේ සහ ගැමි කාන්තාවක ගේ අවංක බව ඒ දෙදෙනා තුළින් සංකේතවත් වෙනවා. පසුකාලීනව සිනමාව තුළ දැවැන්ත චරිතයක් වූ ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක පෙනී සිටින ප්රේමදාස ගේ චරිතය ගොඩ නංවා ඇති ආකාරයත් විශේෂ යි. ඔහු සිය හැඟීම් වලට අවංක කොලු ගැටයෙකි. ඇතුළත සහ මතුපිට චරිත දෙකක් නොවී එකම චරිතයක් ලෙස පෙනී සිටිනවා. ඔහු පබුලිනාටත්, ළමාතැනීටත්, වත්තේ සේවකයකු ගේ දියණිය වූ නව යොවුන් වියෙහි පසුවන මැණිකාටත් එකවර ආදරය කරනවා. ඔහු හැම ලස්සන කාන්තාවකටම තමන් ආදරය කරන බව සැඟවීමට උත්සාහ කරන්නේ නැත. ඒ ඔහු තවමත් පරිණත වැඩිහිටියකු ලෙස, සමාජය තුළ සිය ආරක්ෂාව තහවුරු කර ගැනීම පිණිස වංකකම පුරුදු පහුණු කර ගැනීමට තරම් මුහුකුරා නොගිය ගැටවර වයසේ සිටින නිසාදැයි යන ප්රශ්නයත් නිර්මාණකරු අප ඉදිරියේ තබනවා. ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක ගේ ඒ අවංක චරිත ස්වභාවයෙන් ප්රයෝජන ගැනීමට සැරසෙන්නී අන් ළඳක් (වලව්වේ සේවිකා පබුලිනා) වෙත කාමාශක්ත වීම නිසා, සිය සැමියා ගේ අවධානයෙන් ගිලිහුනු රූමත් ළමාතැනී, අයිරාංගනී සේරසිංහ යි. ළමාතැනී සහ විශේෂයෙන්ම මුදලිතුමා ගේ චරිත සංස්කෘතික වංචනිකයින් ලෙස හඳුනා ගැනීම වරදක් නොවේ.
පබුලිනා සමඟ පෙම් සුව විඳීමට එන මුදලිතුමා, ඇවිත් සිටින්නී ඔහු රැවටීමට පබුලිනා සමඟ කුමන්ත්රණය කර, පබුලිනා සේ වෙස් වළා ගත් ළමාතැනී බව දැන ලැජ්ජාවටත් කෝපයටත් පත් වෙනවා.කෙසේ නමුත් මේ සියලු දෙනා අවසානයේ දී තමන් සංස්කෘතික සත්ත්වයින් බව වටහාගෙන සතුටින් විසිර යනවා. චිත්රපට කතාවේ සාරාංශය එයයි.
දියට නැමුණු මල් චිත්රපටයේ භාවිතය
—————————————————-
ළමාතැනී – මක් වෙලාද මේ?
ප්රේමදාස – ඊයේ කම්බි වැට පැනලා එනකොට තුවල වුණා.
ළමාතැනී – මගේ සාය පටියෙන් නේද මේ බැඳලා තියෙන්නේ? අනේ පබුලිනා තෙල් ටිකක් ගෙනෙන් මේකට දාන්ඩ.
ප්රේමදාස – නෑ ළමාතැනී තෙල් ඕන නැහැ.
ළමාතැනී – හා නිකන් සනීප වෙයි.
ප්රේමදාස – මේ ලෝකේ මොනම බේතකටවත් නැති බලයක් තියෙනවා මේකේ. ඔබතුමිය ගේ සාය පටියේ. ඔබතුමිය ගේ ලස්සන රූපේ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට මාත් ලස්සන වෙනවා. ඔබතුමිය ගේ නිල්පාට ඇස් දෙකෙන් මා දිහා බැලුවහම මගේ ඇස් දෙකත් නිල්පාට වෙනවා.
ළමාතැනී – ප්රේමදාස හරි කවි කාරයෙක් නේ. කෝ අර මට හැදුවයි කිව්ව කවිය දෙන්න බලන්න.
ප්රේමදාස ළමාතැනීට ලියූ කවිය නන්දා මාලනී ගේ හඬින් ගැයෙන්නේ එතැන දී යි.
දියට නැමුණු මල් පවනට හැලිලා පෙණ පිඬු සමගින් පාවෙන්නේ
පුළුන් වළා මත සඳ රැස් වැටිලා සුළං සමග විසිරී යන්නේ
දියඹ නැඟෙන රැළි දිය මත හැපිලා දියකඳ දස අත පැතිරෙන්නේ
ලොවේ මිහිර දෑතින් නොලබාලා සුසුම් කි කල සැනසුම දෙන්නේ?
ගීතයේ අරුත
——————–
කවියෙකුගේ ලෝකයේ ආලෝකය ස්වභාව සෞන්දර්යය වනවා සේම, ප්රේමදාස චරිතය තුළින් ද එම සෞන්දර්යවාදී ලක්ෂණ මනාව පිළිබිඹු වෙනවා. ඔහු කාන්තා ඇසුරට ප්රිය කළා සේම, ස්වභාව සෞන්දර්යයට ද අතිශයින් ආදරය කරන, සැබෑ සෞන්දර්යවාදියෙකි.
මෙය ඔහුට අනෙක් චරිතවලින් වෙන් වූ සුවිශේෂී බවක් එක් කරනවා. සමාජයේ කුහකකම් හා වංකකම් අතර, ප්රේමදාසගේ චරිතය ස්වභාවධර්මයට හා සත්ය හැඟීම්වලට සමීප, වඩාත් අවංක වූ චරිතයක් ලෙස ඉස්මතු වෙයි. ඔහුගේ සෞන්දර්යවාදී ආකල්පය, ඔහු ගැහැණුන් කෙරෙහි දක්වන අහිංසක ප්රේමය සමඟ බද්ධ වී තිබෙනවා. ඔහුට කාන්තාවන් යනු ස්වභාව සෞන්දර්යයේම කොටසක් වන අතර, ඔවුන් ගේ සුන්දරත්වය ඔහුට විශ්වයේම සුන්දරත්වය සිහිපත් කරවන්නකි.
මෙම ගීතය, මතුපිටින් ගත් කළ සොබාදම් වැනුමක් ලෙස පෙනුණ ද, සොබාදහමේ දර්ශන හරහා මිනිස් ජීවිතයේ, විශේෂයෙන්ම කාන්තාවකගේ, අසරණභාවය, අපේක්ෂා භංගත්වය සහ ඉරණමට යටත් වීම ඉතා සංවේදීව ඉදිරිපත් කරනවා.
“දියට නැමුණු මල් පවනට හැලිලා පෙණ පිඬු සමගින් පාවෙන්නේ”
– මෙහිදී “දියට නැමුණු මල්” යන්නෙන් සංකේතවත් කරන්නේ සමාජයේ පීඩාවට පත්වන, හෝ අසරණ වූ කාන්තාවකි. මලක් යනු ස්වභාවයෙන්ම සුන්දර, අහිංසක සහ සියුම් වස්තුවක් වේ. එය ජලයට නැමී, පසුව “පවනට හැලිලා” (සුළඟේ බලපෑමෙන්, එනම් සමාජයේ බලපෑමෙන්) “පෙණ පිඬු සමගින් පාවී යන්නේ” යැයි කීමෙන් පෙන්වන්නේ ඇයගේ ජීවිතය සමාජ ප්රවාහය සමඟ ගසාගෙන යාමට ඉඩහැර බලා සිටීමට සිදු වීමයි. පෙණ පිඬු මෙන් ක්ෂණිකව ඇති වී නැති වී යන, අස්ථිර තත්ත්වයකට ඇයගේ ජීවිතය පත් වී ඇති බව මෙයින් ඇඟවෙනවා. එයින් ඇයගේ පාලනයෙන් තොර වූ, ඉරණමට යටත් වීමට සිදු වූ තත්ත්වයක් පිළිබඳව ද කියැවේ.
“පුළුන් වළා මත සඳ රැස් වැටිලා සුළං සමග විසිරී යන්නේ”
– මෙහි “පුළුන් වළා” යන්නෙන් සංකේතවත් කෙරෙන්නේ මෘදු, ලස්සන, නමුත් ස්ථාවරත්වයක් නොමැති දෙයක්. එයින් ඇයගේ බලාපොරොත්තු, සිහින හෝ සතුට පිළිබඳ මායාමය තත්ත්වයක් නිරුපණය වෙනවා හැකියි. සඳ එළිය පුළුන් වළා මත වැටී ලස්සනක් ඇති කළත්, එය තාවකාලික ය. “සුළං සමග විසිරී යන්නේ” යි කීමෙන් ඇඟවෙන්නේ එම සුන්දරත්වය හෝ බලාපොරොත්තු සුළඟට අසුවී, විසිරී ගොස් නැතිවී යන බවයි. මෙය මිනිස් ජීවිතයේ සිහින හා බලාපොරොත්තු ක්ෂණිකව බිඳී යාම, අස්ථිර බව සහ තාවකාලික සැනසිල්ල පවා නැති වී යාම සංකේතවත් කරනවා.
“දියඹ නැඟෙන රැළි දිය මත හැපිලා දියකඳ දස අත පැතිරෙන්නේ”
– “දියඹ නැඟෙන රැළි” යන්නෙන් ජීවිතයේ ඇතිවන ගැටලු, අභියෝග, කැලඹීම් හෝ අසම්මත සබඳතා වැනි දේවල් සංකේතවත් වෙයි.
මේ රැළි “දිය මත හැපීලා” (එනම්, ජීවිතය තුළ ගැටී) “දියකඳ දස අත පැතිරෙන්නේ” යනු, එම ගැටලු හෝ අර්බුද හේතුවෙන් ජීවිතය අවුල් ජාලාවක් බවට පත්වන අයුරුයි. ජීවිතයේ ස්ථාවරත්වය බිඳී ගොස්, දසත විසිරී, අවුල් සහගත තත්ත්වයකට පත්වීම මෙයින් නිරූපණය වෙනවා. එය පාලනය කරගත නොහැකි වූ, විනාශකාරී තත්ත්වයකි.
“දිය” යනු ලෝකයට සමානාර්ථ දෙන පදයකි. එම පදය ලෝකයට හෝ සමාජයට රූපකයක් ලෙස මෙම ගීතය තුළ දී යෙදී තිබේ.
සමස්තයක් ලෙස ගත් කළ මුල් පද පේළි තුනෙන්. ප්රකාශ වෙන්නේ සමාජයට අනුගත වී සිටින (නැමුණු) කාන්තාව මුහුණ දෙන ඉරණම යි. සමාජය විසින් ඇය මත පටවන පීඩනය, සම්මුතීන් හා බලපෑම් ප්රකාශයට පත් වෙනවා. තමන්ගේ ඉරණම වෙනස් කර ගැනීමට නොහැකිව සමාජ ප්රවාහය සමඟ ගසාගෙන යාමට සිදුවන අසරණභාවය එයින් කියාපානවා. සමාජයේ කාන්තාවන්ට සිදු වන අසාධාරණකම්, ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු බිඳ වැටීම් හා ඔවුන්ට සමාජය විසින් පනවනු ලැබූ සීමාවන් නිසා ඉරණමට යටත් වීමට සිදු වීම පිළිබඳව ඒ තුළින් සංවේදීව විවරණය කරනවා.
“ලොවේ මිහිර දෑතින් නොලබාලා සුසුම් කි කල සැනසුම දෙන්නේ?”
– මෙය ගීතයේ හදවත බඳු ප්රශ්නයයි. “ලොවේ මිහිර” යනු ජීවිතයේ සතුට, ආදරය, සාමය, තෘප්තිය වැනි ධනාත්මක අත්දැකීම් වේ. “දෑතින් නොලබාලා” යනු, ඒවා කිසිදා තම ජීවිතයට හිමි කර ගැනීමට නොහැකි වීමයි. “සුසුම් කි කල සැනසුම දෙන්නේ?” යන්නෙන් අසන්නේ, ලොවේ මිහිර දෑතින් බදා අත්පත් කර ගත නොහැකි එනම් , සැබෑවට ලැබිය නොහැකි අසරණ තත්ත්වයක සිටිය දී, කවදා නම් සැබෑ සැනසීමක් හෝ සහනයක් ලැබේද? යන්න යි. එය ජීවිතයේ අරමුණක් නොමැතිව, වේදනාවෙන් කල් ගෙවන අයෙකුගේ හදවතින් නැඟෙන කටුක යථාර්ථය සහ බලාපොරොත්තු රහිතභාවය විදහාපාන ප්රශ්නයකි.
එසේ නම්, මෙහි ප්රතිවිරුද්ධ පාර්ශ්වය වන, “දියට නැමුණු මල්” නොවී, එනම් සමාජ ප්රවාහයට අනුගත නොවී උඩුගං බලා පිහිනන කාන්තාවකට මෙවැනි ඉරණමකට ලක් නොවී සිටිය හැකි වේද? මේ පිළිබඳව ඔබට සිතා බැලීමට ආරාධනා කරමි.
ළමාතැනීගේ අසරණකම සහ ඇය විඳින වේදනාව සංවේදී හදවතක් ඇති ප්රේමදාස මැනවින් හඳුනා ගනී. සැමියා අන් ළඳක වෙත බැඳීම නිසා ව්යාකූල වූ ඇය ගේ සිතුවිලි ධාරාව, ඔහු මෙසේ කවියකින් ඉදිරිපත් කරනවා.
ගීතය චිත්රපටයේ කථා වස්තුවට එක් කරන්නේ ගැඹුරක් සහ භාවාත්මක බවකි. එය හුදෙක් හිස් තැන් පුරවන ගීතයක් පමණක් නොව, චිත්රපටයේ තේමාවන් මනාව පිළිබිඹු කරන කලාත්මක ප්රකාශනයකි.
ලියා බැලූ කළ මෙය එක් කවියකි. එය කවියක් ලෙසම පමණක් ගායනා කළේ නම් නීරස නිර්මාණයක් වීමට ඉඩ තිබුණා. එහෙත්, සංගීතඥ සෝමදාස ඇල්විටිගල මහතාගේ විශිෂ්ටත්වය වන්නේ, එම කවිය ඉතා දක්ෂ අන්දමින් පද කිහිපයකට කඩා, සිනමා ගීතයකට අවශ්ය රිද්මය හා භාවාත්මක බව එක් කර, ඉතා රසවත් ගීතයක් බවට පත් කිරීමයි.
මෙම ගීතය ගායිකා නන්දා මාලිනියගේ ගායන දිවියේ ස්වර්ණමය අවදියක් නියෝජනය කරන්නකි. 1956 වසරේ දහතුන් වියැති දැරියකව සිටිය දී ගුවන් විදුලි ළමා පිටියෙන් ගායිකාවක ලෙස කල එළි දුටු ඇය, 1980 ගණන් වල මුල් භාගය පමණ වන තෙක් විවිධ පද රචකයන්ගේ, විවිධ තේමාවන්ගෙන් හා විවිධ වර්ණයෙන් හැඩ වුණු ගීත සඳහා දේශීය අනන්යතාවයේ කැටපතක් බඳු මිහිරිතම හඬ එක් කළා. එම කාලය ඇගේ වෘත්තීය දිවියෙහි උච්චතම අවධිය ලෙස සැලකිය හැකියි. 1963 දී “රන්මුතු දූව” චිත්රපටයේ “ගලන ගඟකි ජීවිතේ” ගීතය සඳහා හොඳම පසුබිම් ගායිකාවට හිමි සරසවි සම්මානය දිනා ගත්තේ ද ඇගේ සුවිශේෂී ගායන හැකියාව හා හඬෙහි මිහිරියාව නිසාම යි.
ප්රංශ කතාවක අනුවර්තනයක් වුවත්, “බක්මහ දීගේ” වැනි නිර්මාණ දකින විට නිතරම නැගෙන ප්රශ්නයක් වන්නේ, එකල දේශීය නිර්මාණකරුවන්ට මිනිස් සිතේ ගූඪ චෛතසික ස්වභාවයන් පිළිබඳව අදට වඩා පුළුල් අවබෝධයක් තිබුණා නොවේද යන්නයි.
“බක්මහ දීගේ” වැනි එවකට සමාජයේ විරෝධය එල්ල විය හැකි ගැඹුරු සාමාජීය විවරණයක් සහිත චිත්රපටයක් නිර්මාණය කළ දයානන්ද ගුණවර්ධන, පසුකාලීනව “පෙම්බර මධු” (1977) චිත්රපටයට අනුමැතිය දීමට එකඟ නොවීම පුදුමයට කරුණක්. ඔහු එවකට චිත්රපට රැඟුම් පාලක මණ්ඩලයේ සාමාජිකයකු ලෙස කටයුතු කරමින් සිටි අතර, “පෙම්බර මධු” චිත්රපටයේ ගීතා කුමාරසිංහ සහ විජය කුමාරණතුංග අතර වූ නිරුවත් සම්භෝග ජවනිකා නිසා චිත්රපටයට දැඩි ලෙස විරුද්ධත්වය පළ කළා. ඔහු සමඟ සාහිත්යවේදී කරුණාසේන ජයලත් ද මෙම ස්ථාවරයේ සිටියා. ඒවා දීර්ඝ ලිංගික දර්ශන වීම ඔවුන් ගේ අප්රසාදයට තවත් හේතුවක්. ඔවුන්ගේ මතය වූයේ එවැනි දර්ශන ශ්රී ලාංකේය සංස්කෘතියට සහ සදාචාරයට අහිතකර බවයි.
සිනමාවේදී දයානන්ද ගුණවර්ධන සහ සාහිත්යවේදී කරුණාසේන ජයලත් යන සාමාජිකයන් දෙදෙනාගේ බලවත් විරෝධය නිසා චිත්රපටය තිරගත කිරීම ඇණහිට පැවතුණි. එහෙත්, එවකට සිටි ප්රබල දේශපාලකයකුගේ මැදිහත් වීමෙන් අවසානයේ “පෙම්බර මධු” චිත්රපටය තිරගත කිරීමට අවසර ලැබුණා. දේශපාලන බල අධිකාරියේ අනුග්රහයෙන් චිත්රපටය තිරගත කිරීමට විරෝධය පෑමක් ලෙස, දයානන්ද ගුණවර්ධන සහ කරුණාසේන ජයලත් රැඟුම් පාලක මණ්ඩලයෙන් ඉල්ලා අස් වුණා. කෙසේ නමුත්, සෑහෙන කතාබහට ලක් වූ මෙම චිත්රපටයට අනුමැතිය ලැබුණේ එහි දීර්ඝ ලිංගික සහ නිරුවත් ජවනිකා කිහිපයක් ඉවත් කිරීමෙන් පසුව බව ද සඳහන් වෙනවා.
කරුණාසේන ජයලත් ගේ සාහිත්ය නිර්මාණ අනුව ඔහුගේ ස්ථාවරය ගැන පුදුම වීමට දෙයක් නැහැ. “ගැහැණු ළමයි” නවකතාවේ පෙරවදන තුළ පවා ඔහු සමාජ සදාචාරය සිය අරමුණ බව පැහැදිලිව ප්රකාශ කර තිබුණා. ඔහු විශ්වාස කළ යහපත් ගුණගරුක සමාජය ඔහුගේ නිර්මාණවල යටිපෙළින් නිරන්තරයෙන්ම පිළිබිඹු වුණා. එවකට සමාජයේ හර පද්ධතිය ප්රශ්න කළ අවස්ථා ඔහුගේ නිර්මාණ තුළ දකින්න නැහැ. ප්රශ්න කළත් ඒ විකල්ප මතවාදයක් හෝ සමාජ විවරණයක් ලෙස නොවේ. හුදෙක්ම සමාජය තුළ පැවති පොදු සම්මතය පුනරුච්ඡාරණය කිරීමකි.
කෙසේ වෙතත්, “බක්මහ දීගේ” වැනි නිර්භීත සමාජ විවරණයක් කළ කලාකරුවකු වූ දයානන්ද ගුණවර්ධන මෙවැනි තීරණයකට එළැඹීම විමතියට හා කලකිරීමට හේතු නොවන්නේද? මන්දයත්, බොහෝ විචාරකයන් පෙන්වා දුන්නේ “පෙම්බර මධු” චිත්රපටයේ අදාළ දර්ශන කතාවට අවශ්ය ඒවා මිස, බලහත්කාරයෙන් ඇතුළත් කළ ඒවා නොවන බවයි. මේ පරස්පර හැසිරීමට හේතුව ඔහු පසුකාලීනව යම් සදාචාරවාදී හෝ සංස්කෘතිකවාදී ස්ථාවරයක් දැරීම විය හැකියි.
“බක්මහ දීගේ” චිත්රපටයේ “දියට නැමුණු මල්” ගීතයට දායක වූ කලාකරුවන් අතරින් අද ජීවතුන් අතර සිටින්නේ අයිරාංගනී සේරසිංහ, ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක, සහ නන්දා මාලිනී යන ප්රවීණයින් පමණයි. වියපත් වීමත් සමඟ මේ තිදෙනා ම විවිධ රෝගාබාධවලින් පීඩා විඳින බවට තොරතුරු ලැබීම කණගාටුවට කරුණක්. ශ්රී ලාංකේය කලා ක්ෂේත්රයට විශාල මෙහෙවරක් කළ මේ විශිෂ්ට කලාකරුවන්ට ඉක්මන් සුවය ප්රාර්ථනා කිරීමට මෙය අවස්ථාවක් කර ගනිමු. ඔවුන්ගේ නිර්මාණ තුළින් අපට ලබා දුන් ආස්වාදය සහ ජීවිත පරිඥානය කිසිදා අමතක කළ නොහැකිය.
අමා නයනාදරී සිරිවර්ධන
29.06.2025
දියට නැමුණු මල් පවනට හැලිලා
රොන්සුනු 